maandag 11 februari ’08
TROUWDAG - Wat een spanning in huis! Alle zussen en broers van Modhu, ter herinnering: een bewoner van de lodge, waren zondag al afgedaald uit hun bergdorpje om te helpen met de voorbereidingen. De westerlingen, Tamar (een Hollandse, die in Kathmandu in het Shangrilla weeshuis – opgericht door Belgen- is gaan werken) en ik, dus maar even buitenshuis gaan ontbijten en ons klaargemaakt tegen 10 uur, zoals afgesproken. Ik mocht een ‘kurta’ lenen van Adèle, het Nieuw-Zeelands meisje dat hier drie maanden heeft gezeten en aan haar laatste dag in Pokhara begon. Een kurta is een soort kleedje over een broek. Tegen 12 uur kwam Modhu eindelijk buiten in een rode sari en een sluier, de dresscode voor hindoeïstische bruiden. Met een ingehuurd busje werden we naar de tempel helemaal op 1 van de bergen rond de stad gebracht. De tempel zelf was nog 300 treden hoger dan het busje kon rijden en daar aangekomen was er wel heel veel volk. Al wachtend op de bruidegom, ik weet zijn naam nog altijd niet, konden we een kijkje nemen naar wat er daar nog allemaal gebeurde. Blijkbaar was Modhu’s huwelijk niet het enige. Ik had het niet direct door, want hier trouwen ze buiten (echt alles gebeurt hier buiten) en is een huwelijk minder gestructureerd, waarmee ik bedoel: iedereen staat in een troep rond het ceremoniële gebeuren. We mochten al aan het buffet beginnen blijkbaar (goed, want het was ondertussen al 2uur – honger!). Alle huwelijken die dag hadden een eigen plekje, zonder echte afbakeningen, en wij zaten in het bos in plastieken tuinstoelen. Ineens bleken de eerste rituelen al van start te zijn gegaan! Ik wou hier niks missen, maar ja, chaos, chaos! Veel mensen geven er ook niet om wat er gebeurde en bleven rustig verder eten…
Het gaat ongeveer als volgt: er brandt een vuurtje met daarrond allemaal potjes gevuld met voedsel of poeders of andere dingen. Aan elke potje is er een ritueel verbonden. Eerst doet de bruid enkele dingen, dan de bruidegom. Die krijgt dan een soort rieten krans om van de bruid en omgekeerd. Dan gebeuren er gezamenlijke rituelen, zoals een witte doek aan elkaar binden, poeders op elkaar gooien, rijs in het vuur gooien, … De bruidegom zet ook een streep met poeder op de middellijn in het haar van de bruid en dat zie je ook vaak op straat, het is het teken van een getrouwde vrouw. Dan moet de bruid zich omkleden en een andere rode sari aantrekken, die haar man voor haar heeft gekocht. (Het is ook veel wachten geblazen.) Wanneer ze terugkomt, zitten ze met hun voeten boven een kom, waar hun naaste familie en vrienden elk om beurt water over gieten, soms opdrinken en dan een beetje rood poeder op hun voorhoofd smeren. Tegen het einde was heel hun voorhoofd rood natuurlijk ;) Ondertussen belde nog een andere broer van Modhu uit Japan op de gsm! Grappig bij zo’n traditioneel moment.
Wat me wel opviel was dat het koppel elkaar niet aanraakt, elkaar zelfs niet aankijkt en beiden eigenlijk nogal triest lijken. Blijkbaar is dat heel normaal. De bruid heeft letterlijk haar valiezen bij om ’s avonds van familie te veranderen, naar een familie die je totaal niet kent. Dit huwelijk was een typisch gearrangeerd huwelijk, ze hebben elkaar maar vier keer ervoor gezien… Niet aankijken en aanraken, heb ik achteraf vernomen, doen ze niet, omdat al hun vrienden hun zitten te plagen :)
Het echte ‘trouwmoment’ zelf was ook niet duidelijk, er wordt geen belofte gedaan of zo, al die ceremoniële dingen samen maken het een huwelijk naar ‘t schijnt. Oh ja, er was ook een priester, totaal undercover leek het, maar die is er gewoon. Geen bepaalde functie, misschien gaf hij wat instructies, maar dat deed de moeder van de bruid ook!
Al bij al een fijne dag, maar ik was er wel stikkapot van! Vermoeiend, zo’n trouwerij!
TROUWDAG - Wat een spanning in huis! Alle zussen en broers van Modhu, ter herinnering: een bewoner van de lodge, waren zondag al afgedaald uit hun bergdorpje om te helpen met de voorbereidingen. De westerlingen, Tamar (een Hollandse, die in Kathmandu in het Shangrilla weeshuis – opgericht door Belgen- is gaan werken) en ik, dus maar even buitenshuis gaan ontbijten en ons klaargemaakt tegen 10 uur, zoals afgesproken. Ik mocht een ‘kurta’ lenen van Adèle, het Nieuw-Zeelands meisje dat hier drie maanden heeft gezeten en aan haar laatste dag in Pokhara begon. Een kurta is een soort kleedje over een broek. Tegen 12 uur kwam Modhu eindelijk buiten in een rode sari en een sluier, de dresscode voor hindoeïstische bruiden. Met een ingehuurd busje werden we naar de tempel helemaal op 1 van de bergen rond de stad gebracht. De tempel zelf was nog 300 treden hoger dan het busje kon rijden en daar aangekomen was er wel heel veel volk. Al wachtend op de bruidegom, ik weet zijn naam nog altijd niet, konden we een kijkje nemen naar wat er daar nog allemaal gebeurde. Blijkbaar was Modhu’s huwelijk niet het enige. Ik had het niet direct door, want hier trouwen ze buiten (echt alles gebeurt hier buiten) en is een huwelijk minder gestructureerd, waarmee ik bedoel: iedereen staat in een troep rond het ceremoniële gebeuren. We mochten al aan het buffet beginnen blijkbaar (goed, want het was ondertussen al 2uur – honger!). Alle huwelijken die dag hadden een eigen plekje, zonder echte afbakeningen, en wij zaten in het bos in plastieken tuinstoelen. Ineens bleken de eerste rituelen al van start te zijn gegaan! Ik wou hier niks missen, maar ja, chaos, chaos! Veel mensen geven er ook niet om wat er gebeurde en bleven rustig verder eten…
Het gaat ongeveer als volgt: er brandt een vuurtje met daarrond allemaal potjes gevuld met voedsel of poeders of andere dingen. Aan elke potje is er een ritueel verbonden. Eerst doet de bruid enkele dingen, dan de bruidegom. Die krijgt dan een soort rieten krans om van de bruid en omgekeerd. Dan gebeuren er gezamenlijke rituelen, zoals een witte doek aan elkaar binden, poeders op elkaar gooien, rijs in het vuur gooien, … De bruidegom zet ook een streep met poeder op de middellijn in het haar van de bruid en dat zie je ook vaak op straat, het is het teken van een getrouwde vrouw. Dan moet de bruid zich omkleden en een andere rode sari aantrekken, die haar man voor haar heeft gekocht. (Het is ook veel wachten geblazen.) Wanneer ze terugkomt, zitten ze met hun voeten boven een kom, waar hun naaste familie en vrienden elk om beurt water over gieten, soms opdrinken en dan een beetje rood poeder op hun voorhoofd smeren. Tegen het einde was heel hun voorhoofd rood natuurlijk ;) Ondertussen belde nog een andere broer van Modhu uit Japan op de gsm! Grappig bij zo’n traditioneel moment.
Wat me wel opviel was dat het koppel elkaar niet aanraakt, elkaar zelfs niet aankijkt en beiden eigenlijk nogal triest lijken. Blijkbaar is dat heel normaal. De bruid heeft letterlijk haar valiezen bij om ’s avonds van familie te veranderen, naar een familie die je totaal niet kent. Dit huwelijk was een typisch gearrangeerd huwelijk, ze hebben elkaar maar vier keer ervoor gezien… Niet aankijken en aanraken, heb ik achteraf vernomen, doen ze niet, omdat al hun vrienden hun zitten te plagen :)
Het echte ‘trouwmoment’ zelf was ook niet duidelijk, er wordt geen belofte gedaan of zo, al die ceremoniële dingen samen maken het een huwelijk naar ‘t schijnt. Oh ja, er was ook een priester, totaal undercover leek het, maar die is er gewoon. Geen bepaalde functie, misschien gaf hij wat instructies, maar dat deed de moeder van de bruid ook!
Al bij al een fijne dag, maar ik was er wel stikkapot van! Vermoeiend, zo’n trouwerij!
dinsdag 12 februari 2008
Ik was als een blok in slaap gevallen wanneer Tamar haar zak nog aan het inpakken was. Mijn ritme hier is heel anders, het volgt meer dag en nacht, logisch, hier is ook veel meer te doen overdag. Ik was dus wel uitgeslapen om te gaan werken. Nabin was heel benieuwd naar het huwelijk en ik heb wat foto’s laten zien, handig ‘de digitale camera’ :) Vandaag niet echt heel speciale gevallen, misschien word ik er al gewoon aan! Er was wel een vechterbaas van 18 jaar die zijn oog in 1 van zijn heldendaden was verloren en zijn oog zag er echt angstaanjagend uit. Hij kwam voor een protheselens. Nabin heeft er veel verschillende in zijn kast, allemaal bruine tinten natuurlijk. Het verschil was fantastisch. Echt goed, zijn ogen leken heel goed op elkaar nu.
Tijdens lunch was er nog een blanke vrouw (die mij aansprak omdat ik blank was, soort zoekt soort zeker) en ze heeft hier een weeshuis opgestart. De kindjes mogen gratis gescreend worden en komen vrijdag. Normaalgezien, je weet nooit hier!
Na het werk ben ik wat gaan chillen met Harry Potter 7 en daarna iets gaan eten met het Australisch-Canadees koppel die met mij op de bus van KTM zaten. Ik was hen al een paar keer tegengekomen op de hoofdstraat van Lakeside. Ze vroegen naar de Vlaams-Waalse kwestie in België… :s Mijn beste Engels bovengehaald om díe situatie te proberen uitleggen ;) Ze zijn hier op huwelijksreis, trouwens. Wat een superidee, naar Nepal!
Ik was als een blok in slaap gevallen wanneer Tamar haar zak nog aan het inpakken was. Mijn ritme hier is heel anders, het volgt meer dag en nacht, logisch, hier is ook veel meer te doen overdag. Ik was dus wel uitgeslapen om te gaan werken. Nabin was heel benieuwd naar het huwelijk en ik heb wat foto’s laten zien, handig ‘de digitale camera’ :) Vandaag niet echt heel speciale gevallen, misschien word ik er al gewoon aan! Er was wel een vechterbaas van 18 jaar die zijn oog in 1 van zijn heldendaden was verloren en zijn oog zag er echt angstaanjagend uit. Hij kwam voor een protheselens. Nabin heeft er veel verschillende in zijn kast, allemaal bruine tinten natuurlijk. Het verschil was fantastisch. Echt goed, zijn ogen leken heel goed op elkaar nu.
Tijdens lunch was er nog een blanke vrouw (die mij aansprak omdat ik blank was, soort zoekt soort zeker) en ze heeft hier een weeshuis opgestart. De kindjes mogen gratis gescreend worden en komen vrijdag. Normaalgezien, je weet nooit hier!
Na het werk ben ik wat gaan chillen met Harry Potter 7 en daarna iets gaan eten met het Australisch-Canadees koppel die met mij op de bus van KTM zaten. Ik was hen al een paar keer tegengekomen op de hoofdstraat van Lakeside. Ze vroegen naar de Vlaams-Waalse kwestie in België… :s Mijn beste Engels bovengehaald om díe situatie te proberen uitleggen ;) Ze zijn hier op huwelijksreis, trouwens. Wat een superidee, naar Nepal!
x 8)
5 opmerkingen:
volgende keer dat je nepalese kledij draagt willen we daar wel een foto van!
X!
Wauw Liesbet! Ik benijd je! :) Ziet er daar echt "spannend" uit! Maar je bent het wel al een beetje gewoon zeker? Volgens mij ga je daar in april niet meer weg willen hehe ;) Wat ik mij afvroeg, dat huwelijk, was dat dan volgens de hindoeïstische traditie? Want dat is toch de meest voorkomende religie daar dacht ik?
Over het thuisfront kunnen we kort zijn: gewoontjes! :)
Doeiii Mona X
ps: pas een beetje op met bewoordingen zoals "primitief"! -> aiai mona wat een beroepsmisvorming ;)
Tof te lezen over dat 'big skinny nepalese wedding'. Lijkt mij leuker dan onze trouwfeesten, behalve voor bruid en b'gom natuurlijk. Al dat poeier in uw haar!
x
Hey Liesbet,
Bij het lezen van jouw berichtjes kan ik mij al een levendig beeld vormen hoe het daar in Nepal aan toe gaat. Ze stralen ook een enorm enthousiasme uit. Je "reisverslagen" lezen als een trein en heb al verschillende keren zitten lachen achter mijn computer. Op zo'n moment zou een mens zin krijgen om zijn koffers te nemen en ook te vertrekken (al mogen we niet klagen over ons kleine landje)
Denk dat het wel eens de moeite is om zo een trouwfeest in Nepal te zien. Het is wel raar natuurlijk hoe zij dat doen, maar gewoontes zijn gewoontes. Ben er zeker van dat zij onze manier van trouwen ook raar en ongewoon zullen vinden ;-)!
Amuseer je nog heel erg goed en geniet van de mooie cultuur en de fauna en flora.
Ik kijk al uit naar je volgende berichtje en enkele foto's.
Dikke kus
Griet
K moet Siel gelijk geven
Wij willen ne foto van de nepalese Betty haha
Grtz
Een reactie posten