Dal Baht, Dal Baht, Dal Baaht?

Namaste!
Weet je wat het eigenlijk betekent?! "Ik zie god in jou" ...

woensdag 13 februari

Laatste dag bij Nabin op het werk. Vandaag waren er geen moeilijke gevallen bij, maar er was wel een meisje van 20 met een litteken op haar netvlies door toxoplasmose waardoor ze heel slechtziend was, had ik nog nooit gezien. Hier kan ik gemakkelijker het netvlies bekijken omdat er medicatie kan worden toegevoegd om de pupil groot te maken. Toen ik terugkwam in de lodge, bleken Tamar en Candy (uit Hong Kong, toffe madam), terug te zijn. Ze waren de dag ervoor met de auto naar Lumbini, de geboortestad van Boeddha, in het zuiden van Nepal, vertrokken. Door een ‘banda’ of strike moesten ze terugkeren, echt balen, 12 uur in de auto… Heel het zuiden wordt afgesloten door de Tarai, omdat die onafhankelijk willen zijn (denk ik). Hierdoor kan er niks meer uit India getransporteerd worden, met als gevolg dat er sommige streken geen voedsel meer krijgen en dat de olieprijzen enorm stijgen. Er staan monsterfiles aan de tankstations en het is redelijk gevaarlijk om nu naar het zuiden te trekken. Hier is alles veilig, hoor!

donderdag 14 februari

Een nieuwe week voor mij, ik volg dokter Sunu. Hij is ook de directeur en samen met Ilia zijn ze de enige twee oftalmologen, iets te weinig voor een heel ooghospitaal… Niets aan te doen. Dr. Sunu bekijkt alle mensen met de microscoop om ze ofwel te screenen ofwel een diagnose te stellen. Meestal is dit de laatste van alle posten die je als patiënt moet doorlopen. Vandaag zijn er 94 patiënten gepasseerd! En Liesbet alle gegevens van elke patiënt apart mooi aan het noteren, dat zal morgen niet meer waar zijn;) Het was heel vermoeiend, maar ik heb wel veel gezien en bijgeleerd.
Candy’s laatste avond, Tamar is al deze morgen vertrokken. We zijn samen momo’s – soort van ravioli, maar meer (en beter!) gevuld - gaan eten en ik heb ook nog wat chinees geleerd!

vrijdag 15 februari

Special day! Ik mag vandaag mee in het operatiekwartier met Dr. Ilia. Spannend! Voor ik naar het HEH vertrok, lag er een dekentje voor mijn deur met een briefje van candy: om me warm te houden, ik was echt... ontroerd:)
In het operation theatre: Eerst schoenen en kousen uit, teenslippers aan, dan van kleren veranderen, monddoek, hoofddoek. Alles wordt hier na gebruik gesteriliseerd en hergebruikt, niet zo slecht, zeker hier waar ze nog nooit van sorteren hebben gehoord, vuilniszakken zijn al zeldzaam. Handen wassen, afdrogen met een gesteriliseerde handdoek die iemand met een gesteriliseerd megapincet komt aangeven en in de steriele operatiekamer gaan, waar iemand de deur komt opendoen. De eerste persoon ligt al klaar. Er is een extra microscoop zodat ik kan meekijken, heel tof. Tijdens de operatie begon de patiënt te praten, ze zei dat ze moest hoesten. Zo grappig! Enkel hun oog is verdoofd en met die doek erover kon ze niet hoesten. Kan gebeuren!
De eerste vijf personen kregen allemaal een nieuwe lens, door cataract (troebele lens). Dat is echt bandwerk, de volgende wordt al in de operatiekamer gebracht als de andere nog niet klaar is. Bij het laatste geval waren er enkele complicaties, waardoor de operatie wat langer duurde. Dan moest er nog 1 oud vrouwtje geopereerd worden, omdat haar iris uit haar oog kwam. Midden in de operatie was de verdoving al uitgewerkt, wegens de vertraging… Met vijf personen moesten ze haar vasthouden om de operatie snel af te maken! Ze wou haar oog dichtknijpen en slaan met haar handen… Arm vrouwtje. Na de operatie was ze heel hard aan het huilen, maar ik ben meteen met Ilia naar buiten gegaan. Je moet als chirurg wel heel afstandelijk blijven tegenover patiënten om deze situaties goed aan te kunnen. ’s Avonds voelde mijn maag wel heel vreemd, misschien hierdoor, misschien door het voedsel, misschien beide, wie zal het zeggen, maar ik heb wel de gang ondergekotst... :s

zaterdag 16 februari

Savitri heeft me samen met Marrit, het Hollands meisje die ook in het HEH stage heeft gelopen, uitgenodigd om bij haar thuis Dal Bhat (juiste schrijfwijze nog steeds onduidelijk...) te komen eten. Wat een feestmaaltijd! Met schapenvlees, lang geleden dat ik nog eens vlees had gegeten, bedacht ik. Jammie:) Veel Nepalezen zitten vaak te zeggen dat wij, Westerse mensen, nooit tijd hebben, maar wat doet Savitri dan op haar vrije dag? Kuisen, eten maken en de rest van de dag TV kijken… De TV is hier nu een echte rage en er zijn heel wat populaire Hindi filmen (Bollywoodfilmen, vreselijk!).
Daarna ben ik het Tibetaans klooster gaan bezoeken, heel de tijd bergaf om dan heel de berg op te klimmen! Maar het was de moeite, een heel kleurrijk Boeddhistisch klooster met een hele grote Boeddha en rode monniken van 7 tot 77;) Het was verlofdag voor hun ook, dus er waren er niet zoveel en diegene die er waren hadden duidelijk hun vrije tijd outfit aangetrokken. Eén van hen, Jimba, die mij wat heeft rondgeleid, had zijn rood kleed aan met daarover een trendy jas en aan z’n voeten, All Stars. Grappig! In de tempel was dus een reuzeboeddha en een altaar met een paar foto’s, o.a. van de Dalai Lama, die - als ik het goed begrepen heb - de14e reïncarnatie is en koning van Tibet. Maar er is nog een andere, Karmapa, de 17e reïncarnatie. Ze ‘weten’ dat iemand gereincarneerd is doordat ze als klein kind al dingen wisten, die je enkel kan weten als je al een vorig leven hebt doorgemaakt.
Jimba zit hier al van z’n 12e en komt uit een bergdorpje waar hij niet naar school ging, net als de meeste jongens, die hier zitten. Zijn zus is non in een klooster in Kathmandu. Het was de enige kans om onderwijs te krijgen.
Al bij al toch heel wat kilometers afgefietst met m’n bommafietsje vandaag. Goed voor de conditie!

zondag 17 februari

Superdrukke dag in het hospitaal! Het is echt aan de lopende band mensen bekijken. Na 5 uur non-stop ogen bekijken, begint mijn maagje wel te knorren, hoe doen die aziaten het toch? ’s Ochtends ook Dal Bhat eten, zeggen ze:) Dat zou toch wat zwaar op mijn maag liggen. Vandaag was er een vrouw blind aan 1 oog; aangevallen door een tijger. Haar oog ging zelfs niet meer open, uitgekrabd… En iedereen doet daar zo normaal over! Na het werk was ik pompaf en ben ik wat in de tuin van de lodge gaan zitten, het is wel leuk om verhalen van andere trekkers te horen, ik kijk er al naar uit, vooral omdat wanneer mijn stage voorbij is, het minder mistig is (meer kans op mopoie uitzichten). Blijkbaar kan je wel tot op 4000m in je T-shirt lopen overdag! ’s Nachts is het gewoon ijskoud. Maar daarvoor heb ik m’n thermisch ondergoed:)

maandag 18 februari

Het was een chaotische dag, de mensen waren rumoerig en hoorden hun naam niet als die werd afgeroepen. Dr. Sunu heeft zijn stem een paar keer moeten verheffen en daarna was het toch stil. Het is toch een andere wereld, hoor. Er waren vandaag 4 mensen die hoofdpijn en koorts hadden! Op oogonderzoek? Verkeerde plaats!
In de namiddag heb ik Dal Baht besteld in de kantine en buiten opgegeten (bij allemaal Nepalezen natuurlijk), heel gewaagd, ik voelde mij nogal bekeken, vooral omdat ik de enige was die nog moest eten en ik natuurlijk met mijn handen willen eten!Ik had wat schrik om hier altijd rijst te moeten eten, maar het is echt lekker! En niet te pikant;) Gurbez zegt steeds 'rijst met linzen' ipv Dal Bhaat, had hij van Marrit geleerd. Heel grappig, hun uitspraak, mijn naam is ook altijd een probleem... "Can I call you 'Liz'? " Jajaa!
Na het werk ben ik zeep en confituur (Homemade Tara Abrikozen, idd superlekker, lies!) gaan kopen in Mahendra Pull, echt zo’n chaotische plek! Maar alleen daar hebben ze die confituur;) En goed voor mijn conditie, bergje op. Het valt nog mee, hoor, maar teruggaan is toch leuker.
Ik ben hier elke dag death meat! Maar morgen is het democratiedag, dus een dagje rust. Jippie:)

Groetjes x
8)

ps: foto’s uploaden duurt heeeeeel lang en soms moet ik meerdere keren proberen... Maar na mijn reis, een powerpoint met bijhorend muziekje, goed?

Ps2: Ok, mona, ik zal erop letten!

Ps3: bedankt voor de leuke mailtjes en reacties:) xxx