Missie 2 volbracht

zaterdag 2 en zondag 3 februari ‘08

De grote dag brak aan, mijn avontuur begint vandaag! Spannend, nog de laatste keer mijn valies herschikken, een paar spullen weglaten om toch in de buurt van de 20 kg te blijven … 14u15: tijd om te vertrekken! Ik voelde me echt heel goed voorbereid en ik had er helemaal zin in, ik was al helemaal omgekleed in avonturier. Nepal, here I come!
Na afscheid te hebben genomen van mijn uitzwaaiteam (aangename verrassing, PLOEG!), ging ik door de Gate en dat moment voelde echt als de start van mijn avontuur! Al wachtend op het vliegtuig naar Londen, probeerde ik mijn handbagage in de pasbakken steken, voor het geval ze moeilijk zouden doen… Niet zo’n goed idee! Na veel geduw en gesleur, kreeg ik die zak er eindelijk in. De stewardess keek nogal verbaasd en ik nogal fier: ‘mijn handbagage past erin!’, waarop zij zegt: ‘het is wel de bedoeling dat u dat er gemakkelijk in en uit kunt halen.’ En inderdaad, dat was niet het geval, mijn zak zat nogal klem, maar er was toch niks meer aan te doen! De vlucht naar Londen verliep goed (zie vorig bericht). Ik moest wachten in Heathrow om naar Bahrein te gaan. Die vlucht was aangenaam. Ik mocht altijd aan het raam zitten en in een airbus 2-4-2 plaatsen in tweede klas, is dat zeker de beste plaats. In Bahrein vergat ik mijn petje op het vliegtuig, maar gelukkig kreeg ik het terug! Het vermoeiendste aan reizen is toch je hoofd erbij houden, hoor. De vlucht naar KTM was even lang als naar Bahrein en ook in een airbus. Tijdens al dat vliegen, las ik de emo-briefjes die jullie hadden geschreven en de beste vond ik toch ‘veel beterschap’ J
Na landing in KTM, merk je direct in een andere wereld terechtgekomen te zijn. We stapten gewoon van het vliegtuig en wandelden over de luchthaven. Dan moest ik ook in de rij gaan staan voor de douane en de toeristen haalden ze uit de rij en die mochten direct naar voor… Vreemd. Dan de bagage ophalen, vol spanning natuurlijk, maar ook heel grappig. Je ziet de mensen er aan de andere kant de bagage opzetten. Dus op die band draaide de bagage van buiten naar binnen. Mijn valies zat er gelukkig ook bij en Mark zocht een compagnon voor zijn taxi. Mark is een Zwitser en nogal hals over kop vertrokken. Duidelijk niet voorbereid, want hij had niet gedacht dat het koud ging zijn!? Hij besloot dus nog dezelfde avond om naar India te gaan voor de warmte…
De taxirit was werkelijk geweldig! Die taxi was een wit oud autootje met zetels zoals in een 2PK en zonder riemen. De deuren gingen met moeite open en dicht en het verkeer is gewoon ene CHAOS! Overal getoeter, op alles en iedereen. Vooral rijden en zo weinig mogelijk remmen, af en toe eens bruusk uitwijken en zo. Net een kermisattractie!
Aangekomen in KTM, ingecheckt in het Via Via café en nog even naar een internetcafé kunnen gaan om te laten weten dat ik goed aangekomen was. Het duurde wel lang, ook omdat het hier qwerty-toetsenborden zijn… Maar een uur surfen, kost 20 Roepies, dat is ongeveer 20 cent! En een nacht in Via Via kost 2 euro. Thamel is wel redelijk fout, zoals ik al heb beschreven. Er klonk ‘In the summer of 69’ uit een bar en we gingen eens kijken. Natuurlijk was dat een groepje Nepalezen, maar dat was wel raar, grappig vooral! De bars zijn hier half open terrassen. Dat heeft wel iets, vaak brand er dan ook een vuurtje, waar de mensen rond zitten. De temperatuur buiten en binnen zijn gelijk, daarom dat het hier koud is, maar in België zou dat ’t zelfde zijn. Hier heb ik Momo’s gegeten, dat is kip (of bestaat ook met andere vullingen) in een soort van ravioli, die moet je doppen in een sausje. Lekker! Om te drinken, nam ik ook maar ineens iets typisch Nepalees: Ghorka beer, ook heel goed. Een flesje bier kost hier ongeveer 2 euro, maar het is wel 625ml. Nadat heel dat flesje op was, ben ik gaan slapen. Er bleef nog even lawaai op straat en ik was helemaal overvallen door al die drukte, dus het duurde even voor ik in slaap viel…


maandag 4 februari ‘08

’s Ochtends werd ik wakker van… getoeter. Ik had geen tijdsbesef, dus stond ik maar op. Ik moest vandaag mijn busticket regelen en een SIM-kaart kopen, dus daarmee ben ik begonnen. Wat een procedure vooraleer ze u een SIM-kaart kunnen verkopen. Ze hadden een foto nodig en een kopie van mijn paspoort, dus eerste dat gaan doen. Gelukkig vind je ALLES in Thamel. Echt alles! Vermits de winkeltjes zo petieterig zijn, is alles ook dichtbij. Dus na de procedures (en dat is dan ook in zo’n klein donker winkeltje van 5m², waar je max. met 3 personen binnen kunt), had ik mijn MERO Mobile.
Vermits er deze avond geen plaats was in de lodge in Pokhara, had Sabine (de Belgische vrouw van mijn gastgezin) gevraagd of ik een dag later kon komen, dus kon ik Kathmandu al een beetje verkennen. Ik ben naar Durbar Square gegaan, dat ligt naast Thamel en daar zijn heel veel tempel en het vroegere koninklijk paleis. Op weg ernaartoe was het ook heel druk. Overal zijn winkeltjes. Eigenlijk zijn het hier eerder kraampjes, maar dan helemaal of half binnen. De deurtjes zijn ook heel klein, zelfs te klein voor hen. Ze kunnen net nog buiten kijken, wanneer ze zitten achter hun goederen. De meeste kraampjes zijn net zoals kindjes ‘winkeltje spelen’. De apotheek bijvoorbeeld, of de slager, die heeft enkel een bepaald soort vlees en dat ligt daar gewoon op een plank met een mes naast. Er zijn hier ook veel opticiens! Dijo Optical, The perfect optician, 4 eyes opticals … Grote concurrentie voor mijn toekomstige ‘Daelemans Brillemans’! Er zijn hier veel straatkinderen en straathonden. Soms is het wel moeilijk te zien of een kind een straatkind is of niet. Iedereen is hier arm en de straten zijn ook vuil en heel stoffig, dus alle kindjes zien er nogal verwilderd uit. Er zijn hier zelfs toeristen met een mondmasker voor het stof, beetje overdreven. Ik kocht een fles water, goed gekeken of het verzegeld was, maar wanneer ik het opende, was de stop al nat en de fles was boordevol. Ik dacht, als het verzegeld is, is het OK, maar ook de datum was vervallen… Beter uitkijken volgende keer.
Verder op weg naar Durbar Square passeerde ik al enkele kleine tempels, die altijd tussen rijhuizen staan. Een ‘rijtempel’ kan je wel zeggen ;) Hier is zoveel te zien, echt ogen tekort, daarom wou ik alleen op pad gaan vandaag. Nog iets grappig is dat alle kindjes in uniform naar school gaan. En wat voor uniformen: 1 groep kindjes droeg oranje broek of rok met Schots motief (vierkantjes) en dan een zwarte blazer met een sjaal in ’t zelfde motief als de broek! Hihi!

Durbar Square: de toeristen worden er zo uitgehaald en die moeten ‘ingang’ betalen, ook al is daar geen ingang en lopen er daar superveel Nepalezen rond. Met al die tempels en dat paleis, waar ik al over had gelezen in mijn gids, dacht ik dat is een groot gebied, aber nein! Al die tempels staan pal op elkaar, onderaan zijn er soms zelfs winkeltjes.
Natuurlijk werd ik als blanke toerist, alleen dan nog, heel de tijd aangesproken, om met de rishka (overgenomen van India, enkel in de hoofdstad te vinden) mee te rijden, of ik iets wil kopen, of ik een gids nodig heb, … Ik dacht ik zet mij hier gewoon op een tempel en laat even alles bezinken wat ik al gezien heb onderweg, dan zal ik wat lezen over die tempels, maar meteen kwam er een meisje, Thamela, met mij praten, ze was 13 en vertelde een beetje over de Durbar Square. Ik begon wat te vragen of ze naar school ging en meer over haar, blijkbaar had ze vandaag geen school. Toen kwam er een tandloze man een tekening van mij maken voor 10 Rs (=10 cent), dus ik kon moeilijk weigeren. Natuurlijk ben ik onherkenbaar op die tekening ;) Steeds kwam er nog een andere man bijstaan, ook wat praten, heel vriendelijk allemaal en natuurlijk was dat een gids. Ik heb mij dan maar laten rondleiden hè! Daarmee was ik ook ineens af van altijd aangesproken te worden en die man had veel te vertellen. Het vreemde is dat alles hier een beetje een mengeling is, het geloof, maar ook de stijlen van die tempels, er zijn witte ovale torens of chinese met verschillende daken of soms nog andere. Het Hindoeïsme heeft verschillende goden, 1 ervan is Vishnu, de god van Bescherming (met al die armen) en de reïncarnatie van Vishnu is Boeddha, vandaar de mengelingen. Hier is ook het Kali Kumari, het huis van de levende godin. Dat is telkens een meisje van 4-5 jaar tot haar puberteit (wanneer ze de eerste keer ongesteld is). Niemand trouwt erna nog met zo’n meisje omdat dat ongeluk brengt… Schandalig! De procedure om haar uit te kiezen is ook vreemd, er zijn richtlijnen over hoe ze eruit moet zien en dan maken ze al die meisjes bang en wie er niet huilt, gaat door naar de volgende ronde, waar ze hen op een andere manier bang maken… Die meisjes komen uit Basrajana of Hiwana families, dat zijn twee godsdiensten, die zowel Hindoeïstisch als Boeddhistisch zijn.

Daarna ben ik een horloge gaan kopen en nog gaan wandelen in het echte KTM. Dat was een wandeling uit mijn gids, maar ik kwam wel in een niet-toeristisch deel van de stad, maar ook dit was vol winkeltjes. Ik had wat honger en daar was een gezin met een kar vol gepofte bolletjes, die ze vulden met iets gemalen en dan in een zure vloeistof dopten. Panipuri heet dat, de vulling is gemalen patat en groenten. Ze spraken geen Engels en ze verschoten dat ik dat wou kopen… Ik kreeg er 1 op een klein aluminium bordje en die man vulde het telkens bij tot ik niet meer kon en dat voor 10Rs... Ik gaf de kindjes dan nog wel een chocolaatje en ik mocht een foto maken. Het is wel hard om te zien en je kan ze niet allemaal helpen hè!
Het vreemdste was dat het ineens donker werd, en hier was helemaal geen verlichting! De winkeltjes bleven wel open, verlicht met 1 kaars. De straat was pikdonker, gelukkig zat ik op de juiste weg en hoe korter ik bij Thamel kwam, hoe meer verlichting.
Ik wist al dat het hier niet vreemd was als mannen hand in hand liepen, ik heb het niet zoveel gezien, maar wel mannen die op elkaars schoot zitten of hun arm over elkaars schouder leggen. Hihi. ’s Avonds ben ik nog naar een lounge bar rond een vuurtje gaan zitten met die jongen van het ViaVia Café, die in de voormiddag met mij was meegegaan voor de SIM-kaart en de bus. Hier was er Everest Beer te verkrijgen, dus heb ik dat natuurlijk eens geproefd. Lekker!


dinsdag 5 februari 2008

6 uur deze morgen begon het getoeter al op straat, maar ik moest toch opstaan voor de bus. Mijn kast van een valies toch naar buiten gekregen. Ik zat op de tweede verdieping en met dat die trapjes hier helemaal niet op Westerse-mensen-maat gemaakt zijn, was dat geen makkie hoor! Buitengekomen staat er meteen een groep rishka’s (driewielige fietsen, waardat de toeristen achterin kunnen zitten op zo’n bankje) klaar, dus ik moest niet te ver sleuren. Even de toerist uithangen mag wel eens. J Aangekomen in het busstation, blijkt dat er niet zoveel boekingen zijn… Gelukkig! Dan konden we allemaal in een minibus voor 12 personen! Want in een grote bus is het normaal toch geen lachertje om 5 uur op een weg te rijden, die niet altijd in even goede staat is. Pokhara ligt maar 200km van Kathmandu, maar nu weet ik waarom die rit dan zo lang duurt: bergje op, bergje af en nogal een drukke baan met alleen vrachtwagens en bussen. Onderweg heb ik de eerste buffel gezien! Maar nog geen lama’s… Misschien omdat die hier gewoon niet leven!? Hier zijn ook veel stieren. Die dorpjes in de bergen doen mij denken aan Brazilië, hoe ze het voorstellen in reclamespots. Kleurrijke uitstalramen, veel reclameborden, geschilderd uiteraard en veel straathonden en stieren. De daken zijn golfplaten en soms is er eens een huis in steen, maar meestal zelfs dat niet. En nog altijd getoeter! Ik dacht dat typisch voor de hoofdstad was, maar hier toeteren ze voor alles: om iemand voorbij te gaan, om een voetganger te passeren (ook al staat die totaal niet in de weg) en zelfs wanneer ze een tegenligger kruisen op een weg die echt wel breed genoeg is. Er zijn verschillende toetergeluiden en –melodieën, dus dat maakt het wel boeiend. J
Vandaag was het ook echt WARM! Dat had ik totaal niet voorzien, 20°C! Het koelt gewoon heel snel af ’s avonds.
In Pokhara had Sabine, de Belgische vrouw uit de lodge waar ik ga verblijven, normaalgezien een taxi geregeld zijn om mij naar de lodge te brengen, maar die was er helaas niet, omdat die minibus op een andere plaats was gestopt. Ik dus met mijn Lonely Planet druk aan het zoeken, met de hulp van een Australisch-Canadees koppel, waar ik heen moest. Het was blijkbaar heel dichtbij en de buschauffeur wou mij en het koppel wel nog even brengen, maar die dropte mij volgens de kaart toch veel te ver. Met al die bagage is dat wel een tegenvaller… Dus dan maar een taxi genomen, die chauffeur kende de Blue Planet Lodge niet, maar hij wou het wel heel graag vinden, de mensen stuurden ons alle kanten uit en na een half uur vinden we het dan toch, blijkbaar is de lodge verhuisd en dan klopte de kaart in mijn gids natuurlijk niet! Het is parallel met de drukke hoofdbaan, die langs het bekende meer ‘Phewa Lake’ loopt (het noemt hier dan ook niet toevallig Lakeside, Pokhara) en RUSTIG! Zalig, even op adem kunnen komen! Ik heb hier al zoveel input gekregen op die twee dagen, dus tijd om dat een beetje te verwerken.
Volgende keer vertel ik meer over de familie hier! Morgen ga ik naar het ooghospitaal, vandaag was het al wat laat en zo kon ik rustig uitpakken.
Tot de volgende, ik probeer ten laatste zondag!
8)

PS: gisteren was er elektriciteitspanne, dus kon ik pas vandaag iets posten. Het grappige is dat ze hier op voorhand een planning hebben wnr er geen elektriciteit is. Soms toch, en blijkbaar klopt het ook niet altijd!
PS2: volgende keer probeer ik wat beeeldmateriaal te tonen!