overal beestjes...

zaterdag 9 februari

Een dagje vrij!
Een meisje uit Nieuw-Zeeland, 1 uit Holland en een Hollandse man zijn speciaal terug naar Pokhara gekomen omdat Modhu, die hier woont, gaat trouwen maandag!
Ik ben het Internationaal Mountain Museum gaan bezoeken, ligt toevallig vlakbij het HEH. Tof museum, het ging over de hoogste bergen –natuurlijk- vooral die in Nepal dan, hoe de Mt Everest is ontstaan, de outfits van de bergbeklimmers vroeger, de fauna en flora in de Himalaya, de eerste beklimmer van elke top met een citaat over het moment dat ze de top bereikten, maar ook over de verschillende volkeren in Nepal met hun gewoonten en kleding. Wat me het meeste heeft aangegrepen was de vergelijking van bergbewoners in de Alpen 50 jaar geleden en bergbewoners in de Himalaya NU. Geen verschil. Soms is het hier nu zelfs primitiever! Koken op een vuurtje, weven, hoe ze grote dingen dragen (met lint over hun hoofd), de spelletjes van de kinderen, …
Het Hollandse meisj, Tamar, ligt bij mij op de kamer en is hier al vaker geweest. Ze is drie maanden gaan werken in een weeshuis in KTM (opgericht door Belgen, de naam ontglipt me even). Nu komt ze nog een paar dagen in Pokhara, want hier is het wel rustgevender! Vooral in deze lodge. ’s Avonds weer Dal Bhat (ik ga ooit wel eens weten hoe het juist geschreven wordt ;) gegeten en ik moet zeggen, het bevalt me goed. Qua smaak, maar ook qua maag-darmstelsel geen problemen! Niet te vroeg juichen natuurlijk… Het is het enige typisch Nepalese aan Nepal dat overal hetzelfde is eigenlijk en zelfs hierin bestaan veel variaties, omdat er zoveel verschillende soorten linzen zijn. Dal is een soort linzensaus, die komt over de rijst en dat eet je met een beetje warme-groentensla, meestal stukjes patat en tomaat en soms bonen of een soort erwten, dan nog een apart soort groenten (bv. spinazie) en dan eventueel vlees of vis, maar meestal vegi. Alles is hier gewoon meer ‘tasty’ dan bij ons, meer en minder vettige sauzen en vis wordt ook meer gekruid en niet speciaal pikant, dus ideaal voor een softy westerling als ik ;)
Ik ben nog naar het internetcafé gegaan, maar na 10 minuten – de tijd om je aan te melden – was het gedaan… Morgen meer geluk!

zondag 10 februari 2008

Naar het werk! Op zondag ;) Maar met volle plezier, het is toch al goed meegevallen! Er was een vertegenwoordiger – supergrappig – net als hier in kostuum (wel iéts ouderwetser) en OVERvriendelijk. Hij zette zich meteen op het onderzoekskrukje om zijn uitleg te beginnen. Hij verkocht oogdruppels e.d. én maakte reclame voor hun nieuwe website. En net als bij ons kregen we een balpen van het bedrijf als cadeautje ;)
Ondertussen zaten er wel al een hele rij mensen in de kamer te wachten om onderzocht te worden! Maar ‘opgejaagd worden’, dat kennen ze hier niet – ideaal, want ik mocht vandaag ook enkele mensen testen en dat gaat natuurlijk een pak trager, de meeste patiënten spreken heel stroef Engels omdat ze van het platteland komen (dat ruik je ook wel een beetje…). Ik ken wel al enkele woordjes, maar Nepalese zinnen… Dat is heel ingewikkeld, want ze gebruiken een verschillende zinsopbouw afhankelijk tegen wie je praat en wat die zijn stand is en zo… Ik hou het vooral bij ‘Namasté’ (hallo en afscheid) en ‘Danjabad’ (dank u).
Vandaag heb ik ontdekt dat niet alle Japanners hier toeristen zijn, eigenlijk kunnen die ook Nepalees zijn. Naar het noorden toe zien de mensen er meer Mongools uit, naar het zuiden toe lijken ze meer op Indiërs en hier, in het midden, vind je beiden en natuurlijk ook mengelingen, ronde ogen met platte neuzen, spleetogen met spitse neuzen, je ziet het hier allemaal.
Voor de rest dragen veel vrouwen hier teenslippers, want echt goede schoenen kunnen ze niet betalen, maar dan dragen ze daar sokken in – wel grappig!
Daarnet zat ik op een terrasje met een koek en een theetje en ineens stond er een kleine buffel (koegrootte) pal naast mij – totaal niet zien aankomen - en legde zijn kop op mijn schoot! Ik durfde niet te bewegen en begon wat te piepen of zo… :) Dan zagen de mensen van een ander tafeltje wat er gebeurde, begonnen erop te roepen en toen ging hij weg. Ik moest er wel om lachen. Die heeft ook honger natuurlijk. Er lopen hier overal honden en koeien en buffels, dat wordt soms gehouden als huisdier, maar velen leven op straat en dan kijk je er niet meer zo naar. Als ze maar op afstand blijven!

x 8)