screening camps

dinsdag 19 februari 2008

Deze morgen ben ik naar het Fewa City Hospital gegaan voor mijn nieren, want die deden al een paar dagen terug pijn. Gewoon voor de zekerheid. Ik moest extra voorzichtig zijn omdat ik dat enkele maanden terug ook voorhad, dus ik had al een paardenmiddel meegekregen voor als dit zou gebeuren (had ik al ingenomen) en het heeft gewerkt, geen ontsteking, maar ik heb wel wat meegekregen, druppeltjes -voor de show waarschijnlijk:)- en pilletjes voor als ze pijn doen.
Het was een privékliniek waar dr. Sunu van het HEH me naartoe had gestuurd voor een bepaalde dokter. Het zag er niet echt uit als een ziekenhuis… de ingang is een smal gangetje tussen twee gebouwen en alle dokters zitten in minikamertjes met 1 spaarlamp en een gordijn als deur. Er is ook geen dak, enkel kamertjes, als torens. Heel raar, moeilijk uit te leggen, binnen en buiten is hier gewoon niet duidelijk afgescheiden, snappi? Ja, je moet het zien. Hier wacht iedereen wel buiten, gelukkig. Ik ben er zeker van dat ik veel meer als de locals moest betalen, maar ik werd dan ook behandeld als een prinses, iedereen voorgegaan, een vrouw die mij begeleidde naar alle onderzoeken (ze wouden mij daar wel veel doen onderzoeken, maar ik heb ingegrepen… Gewoon mijn pipi testen, ja!) Dus dat was OK.
Daarna ben ik met Christof, een Duitse trekker, naar het World Peace Pagoda gegaan. Avonturiers ontmoeten is goed, die nemen geen gids en vinden de weg zelf wel:) Het zijn hier allemaal bosweggeltjes en je moet wel een goede oriëntatie hebben om het zelf te vinden, het zou nogal stom zijn om op de verkeerde top terecht te komen! Het was me wel een klimmetje, door het bos, maar heel mooi! Jammer dat er veel mist was, maar na een korte regenbui - gelukkig was er een overdekt terrasje- klaarde het op en was het uitzicht veel beter. Het WPP is een soort van tempel, maar je kan er niet binnen. Er staan vier boeddha’s in elke windrichting, elk door een ander land geschonken. Het is een witte koepel met een gouden punt op het hoogste punt van een berg rond Pokhara, heel mooi, ook vanuit Lakeside en ’s nachts is het verlicht.
Terug naar beneden via de kortere weg en dan het meer overgevaren met een bootje – hihi – beetje toeristisch. Er waren daarboven ook zelfs buffels! Waterbuffels (kale huid), vreemd, maar hier hebben ze toch een beetje planten, want die op straat zitten altijd op karton of plastiek te bijten… Het is hier eigenlijk wel heel vuil, heel vervuild! Alles wordt gewoon op grond gegooid wanneer je het niet meer nodig hebt, of in de natuur. Alle mensen op de motorbike hebben een mondmasker, maar er waait wel veel stof omhoog. Vaak wordt de straat besproeid met water om dat te vermijden.

woensdag 20 februari

SCREENING CAMP - Vroeg in de ochtend vertrokken we met de HEH jeep naar een dorpje op screening. We waren met vier, de onderzoeker (John maar dan iets Nepalezer uitgesproken en geschreven), Uma, de assistent/secretaresse, de chauffeur en ik. We stopten bij een ‘ziekenhuis’, groot woord voor wat het was, en daar werd alles klaargemaakt. Buiten deden de mensen eerst een visustest, die afgenomen werd door de chauffeur, buiten op een verticaal geplaatste bank. De screening gebeurt met een pillamp en soms ook met een vergrootglas. Er was ook nog een microscoop mee, een instrument om het netvlies te kunnen bekijken en een paslenzenset om brilcorrecties voor te schrijven, maar dat werd vandaag niet gedaan! Schande, ik heb voorgesteld om het te doen, maar er was teveel volk en ja, in de bergen spreken ze geen Engels… Jammer! Ik heb dan maar geholpen waar ik kon en weer veel gezien en bijgeleerd. De hoofdzaak is om blindheid tegen te gaan, vandaar dat brilcorrecties maar bijzaak zijn. Ook de bloeddruk wordt gemeten bij oudere mensen. Dan was er nog verdoving mee om kleine stofjes e.d. uit het oog te kunnen halen.
In totaal zijn er 108 mensen gescreend, waarvan er 15 meekomen, de meesten voor cataractoperatie. Heel het screening camp en al deze operaties zijn gesponsord door een Nepalese Lion Club, allemaal om blindheid tegen te gaan. Super, want een cataractoperatie is voor mensen uit de bergen (ongeveer 28 euro/oog) onbetaalbaar. De meeste gevallen, meestal ouderen, hadden jeuk of droge of waterige ogen. Sommigen waren bezorgd terwijl er niks aan de hand was, anderen waren al geopereerd van cataract (goed, hè!) en kwamen voor een check. Twee mensen (!!!) hadden aan beide ogen een optimale visus zonder brilcorrectie! Dat heb ik nog geen enkele keer meegemaakt in het ziekenhuis. Dit screening camp vindt elke maand plaats op deze plek, daarmee dat er al mensen geopereerd zijn… Er zijn ook een paar leesbrilletjes verkocht (100Rs). Heel interessant om met amper twee koffertjes materiaal zoveel te kunnen zien en helpen!

donderdag 21 februari

Kalme dag in het ziekenhuis, wegens de petrolproblemen misschien. Ik ging normaal op de kinderafdeling beginnen vandaag, maar daar was helemaal geen kat, dus ben ik nog wat met de skiascoop (het instrument dat hier wordt gebruikt om de correctie objectief te bepalen) gaan oefenen. Geen heel speciale gevallen (misschien ben ik al teveel gewoon?) en na het werk heb ik ook niet veel uitgespookt.

vrijdag 22 februari

Vandaag opnieuw een screening camp, maar dit keer totaal iets anders: school screening, testen of er kinderen in de bergdorpjes zijn die een bril nodig hebben én deze krijgen dan gratis, gesponsord door de ambassade van India (Nepal is nogal afhankelijk van India) een bril op sterkte!
We vertrokken – met de HEH jeep (een pick-up) - gewoon om 9u met drie, dan reden we wat rond in Pokhara om hier en daar nog mensen op te halen en zo… Alles op’t gemak. We gingen naar het geboortedorp van één van de personeelsleden van het ziekenhuis en die nam dan nog zijn dochter mee. Uiteindelijk reden we met 9 (ik vooraan met het dochtertje, 4 mannen op de achterbank, 2 man in de laadbak) richting bergen. Het was heel anders als vorige keer en ik begreep waarom het HEH vervoermiddel een jeep is! Geen asfaltweg meer, maar een oranje of witte ‘weg’ van stenen en zo, niet toegankelijk voor gewone passagierswagens en heel de tijd bochtjes nemen, maar het was GEWELDIG! De bergen zijn heel steil hier en het uitzicht is fantastisch, zo mooi! We reden op de bergtoppen en soms zagen we eens de ene, soms eens de andere kant van de berg. Overal bergen en dan was er ook een meer. De natuur is hier zo kleurrijk! De natuurlijke terrassen met lichtgroen gras, donkergroene bomen, maar ook gele banaanbomen, de weg vaak oranje door het gesteente, de huisjes op de bergen en dan in de verte, achter al die bergen, de besneeuwde bergtoppen van de Machapuchhare, een heilig gebergte die niet mag beklommen worden, met de ‘Fishtail’ als hoogtepunt. WAUW! Zoals de Nederlanders zeggen: machtig mooi. En we bleven maar door dorpjes gaan, op en neer en uiteindelijk kwamen we aan in een dorp met een schooltje – iedereen in uniform. Zo raar, dat past precies niet. Maar ik was wel nogal een bezienswaardigheid, giechelende kindjes, aanstarende pubers, zelfs mensen die niet durfde kijken. Iedereen begroette mij met ‘Namasté’ met uw handen alsof je bidt en een klein hoofdknikje (zoals gebruikelijk). Er was zelfs een vrouwtje die alles wat ze vasthield liet vallen om met haar twee handen te kunnen groeten! Ik maakte een foto van drie oude mannen (in mijn beste Nepalees: Tapai ko foto lina saxo?), die waren zó blij! Dat is het probleem in de stad, iedereen wilt iets van je…
Uiteindelijk hebben we 19 kindjes een brilletje gegeven, er wordt gewoon iets op hun neus geplaatst en als Durka, de onderzoeker en ik vinden dat dat past, krijgen ze die. Geen eigen inbreng! Er waren ook veel kindjes die wel graag een gratis bril wouden en dus extra ons best gedaan om die eruit te halen hè! Middageten was in een huisje, dal baaht natuurlijk, maar het was wel lekker, enkel de verhouding rijst-groenten is niet echt juist voor mij, maar ze vragen altijd of je nog meer wil. Na de screening hebben we nog een milktea gedronken, dat is echt lekker, in het begin vond ik het heel raar, maar het geeft veel energie en je krijgt het overal als je gewoon ‘een thee’ vraagt. Ik ben daar naar toilet gegaan in een kotje, tussen twee buffels en een geit door – hihi. Brave beestjes die buffels. Jammer dat ik niet zoveel foto’s heb kunnen maken, mijn batterij was plat rond de middag, ik wou hem gisteren opladen, maar de elektriciteitspannes duren langer en langer… Ook met die problemen dat India is afgesloten. De terugrit was ook weer geweldig! Eigenlijk tof dat we daar maar een gemiddelde snelheid van 20km/uur hadden:)

zaterdag 23 februari

Dagje rustig aan, lekker op een terrasje gelezen aan het meer en daarna een beetje gaan fietsen naar het noorden toe (naar de dorpjes). Echt mooi! Zicht over Pokhara en over het meer. Hoe verder je gaat, hoe minder grote reclames op de muren van bier e.d., hoe typisch Nepalees de dorpjes. Ook een leuke fietsweg, niet teveel hoogtewisselingen. Toen de weg iets teveel enkel mountainbikegeschikt werd, ben ik maar teruggekeerd, want dat kon mijn bommafietsje niet aan… Daarna ben ik het weeshuis gaan bezoeken van de vrouw uit Groot-Brittanië die de andere keer in het hospitaal was. Die kindjes hebben het echt getroffen. Ze zijn enthousiast als er bezoek is en ook niet zo uit op geld (zoals veel kindjes in de stad, die op u afkomen omdat je westers bent… Jammer). Er was geen elektriciteit en toen het donker werd, gingen ze allemaal op een lijn zitten, de Engelse vrouw (Frieda) en ik kregen een stoel en ze begonnen liedjes te zingen! Het probleem is wel de communicatie… Frieda spreekt alleen Engels, het personeel Nepalees en amper Engels – buiten 1 gelukkig, de kindjes zijn Tibetaans en kunnen Nepalees, maar de nieuwe kunnen nog niet echt Nepalees. Frieda is echt geweldig, ze heeft haar job (hoge funcie bij Visa) opgegeven hiervoor en nu werkt ze telkens voor een paar maanden. 2x per jaar komt ze een maand naar Nepal om alle grote zaken te regelen en haar voornaamste job is geld zoeken natuurlijk. Balen! Maar als je dan ziet wat ze ervan terecht brengt, chapeau!

zondag 24 februari

Kinderafdeling deze week. Niet zo druk als de volwassenenafdeling. Tof dat hier zoveel verschillende afdelingen zijn, dat zorgt voor wat afwisseling. De beste afkorting heb ik vandaag ontdekt: linker bovenste ooglid = LUL :) hihi, Engels è! Er zitten hier ook 2 studenten van een ander oogziekenhuis om chirurgassistent te worden. Eén ervan Maya komt uit Lumbini, de andere, Phaguli, uit Ghefa en dat zijn een beetje mijn maatjes hier. “Studenten,” het zijn wel al getrouwde vrouwen met een kind, maar ja, hier beginnen ze ook wel vroeger aan! Er was weer één of ander festival en er was een meisje die ter gelegenheid ‘kausar’ had meegebracht, dat zijn bolletjes nootjes, sommige hard, andere keihard! Maar wel lekker.