En het gaat maar door!

maandag 17 maart tot donderdag 20 maart
Even de chronologische volgorde kwijt, maar deze week was een routineweek in het hospitaal. Veel geoefend vooral. Soms zijn er wel eens speciale gevallen, zo was er deze week een beetje een gestoorde professor in de wiskunde uit India, die 4 jaar geleden door een gasbom zijn gehoor half en zijn rechteroog was verloren. Met zijn linkeroog kon hij nog maar een heel klein beetje zien (klasgenootjes: visus 1/60). Dit ziekenhuis is echt heel goed uitgerust en gespecialiseerd. De man was al naar 3-4 andere ziekenhuizen gegaan waar ze hem niet konden helpen en hier hebben ze op de low vision afdeling zijn zicht voor ver iets kunnen verbeteren (3/60) en nu kan hij ook weer lezen met een handloep (vergroting 7x). De man was heel dankbaar en blij, elk beetje dat je het leven van een slechtziende wat aangenamer kan maken is echt belangrijk.
Voor de rest heb ik veel leren koken deze week, ‘khier’ = Nepali-rijstpudding, superlekker met zo’n mengeling van rozijnen en droge kokosnoot! Jammie! Ook dal bhat natuurlijk, alles vers hier, zelfs gember. De linzen zijn nog geen enkele keer echt geslaagd, maar ik blijf oefenen! Het leuke in het hospitaal is dat hier verschillende mensen wonen, met elk hun huisje en soms komen ze je iets brengen als ze iets speciaals hebben gemaakt.
Meer Nepalese onderdompeling: ik heb een neuspiercing laten zetten en nu draag ik ook elke dag een thika op m’n voorhoofd. Deed wel een beetje pijn, die piercing… Mopke! Geen piercing, hoor:) Maar ik heb wel een kurta laten maken en deze week afgehaald. Voor de broek wou ik een ‘patiëlla’, zo’n wijde als prinses Yasmine in Aladdin;) Zit super! Trouwens, Disney filmen kennen ze hier ook niet, sommigen zegt het wel iets, maar geen titels. Telkens als ik vraag, heb je ooit al een Engelse film gezien, een Hollywoodfilm of zo, zegt iedereen: Titanic. Echt iedereen! Het is echt grappig, zo voorspelbaar. Dat is meestal ook de enige film. Engelse muziek is ook echt beperkt: Avril Lavigne met ‘complicated’, Britney Spears, Bryan Adams met ‘summer of 69’, Shakira met ‘Hips don’t lie’ en Nirvana met ‘my girl’. Dat is het. Dat staat dan ook op iedereen zijn superhippe gsm met nog 30 Hindi en Nepalese liedjes. Velen hebben hier echt gesofisticeerde gsm’s, hoor, dezelfde merken als bij ons met alles erop en eraan! Waar ze toch hun geld aan geven, hè…
Donderdag ben ik een grot gaan bezoeken, amai, tegenvaller! Een minigrot met felgele en blauwe railingen, 20 trappen naar beneden, verlicht met TL-lampen, met daar een tempel. ‘Tempels’, daar verwacht ik toch elke keer opnieuw te veel van! Een tempel hier kan van alles zijn. Hier was het een stenen slang in een (gele!) kooi. In het terugkeren zijn we langs het ‘power house’ gegaan, de waterkrachtcentrale, totaal onbekend voor de toeristen, maar je hebt een heel mooi uitzicht daar!

vrijdag 21 maart – HAPPY HOLLI!
Kleurenfestival… Wat moest ik mij hier nu bij voorstellen? Ik had voor de zekerheid toch een pak rood gekocht (poeder), om zeker in de verdediging te kunnen gaan, want hoe ik het begrepen heb, is het een kleurgevecht! Het gaat dus zo: Samen met de andere studenten zijn we van deur tot deur gegaan bij de mensen van het hospitaal, beginnend bij de dokters. ‘Happy Holli’! Dr. Indra pakt een beetje kleur en geeft iedereen een verticale streep op zijn voorhoofd. Daarna mogen wij aan hem kleuren en natuurlijk loopt dat iets meer uit de hand:) Dan bij Dr. Ilia en haar familie en zo verder. Daarna wensen we happy holli aan elkaar, een beetje vechten dus. TOF! Er komen ook kinderen meedoen en mensen van buiten het hospitaal. Even later arriveerde een bus vol feesters in labojassen, het zag er wat uit als een studentenclub met mensen van alle leeftijden. Het waren dorpsgenoten van John (=de man van screening camp) uit West-Nepal en die begonnen muziek te spelen en te dansen in een kring. Ik moest ook meedoen, gelukkig was het een gemakkelijk paske ;) Met mijn wit vel, moest ik hélemaal bedekt worden, dus het was een beetje één tegen allen!
Geen feest zonder eten. John’s vrouw had massa’s tarkari (groenten) en puri (brood) gemaakt en iedereen lekker eten op de grond met de handen natuurlijk, die heel gekleurd waren. Hihi – No problem! ’s Avonds had ik de studenten uitgenodigd om in het gasthuis te komen eten, omdat er normaal op een festival een beetje lekkerder eten wordt gemaakt en zij altijd in de kantine moeten eten wegens gebrek aan een keuken. De meisjes waren mij komen helpen met koken (of andersom zeg maar;), maar dan had er eentje nachtwacht. Al het personeel werkt van 9-16 uur, maar de studenten hebben ochtend-, avond- of nachtwacht. Zelfs als er geen patiënten zijn… Balen! Dan was er ook nog een noodgeval – hoornvliesperforatie – dus ging het langer duren voor Bhomika terug kon komen om te eten, de meisjes hebben gewacht, maar de jongens wilden al eten. Iedereen in de keuken, al staand aan het eten . Dan zit iedereen nog op zijn gsm bezig muziek op te zetten… CHAOS! En als uw bord leeg is, moet je blijkbaar zo snel mogelijk het huis uit. Tjah, andere ideeën over ‘gezelligheid’… Even bekomen:)

zaterdag 22 maart – Begnas Tal
Vandaag ben ik naar een meer – Begnas Tal dus - gegaan op 10km van Pokhara. Het is wel anders als bij ons, meer bootjes, mooier uitzicht, maar ook vuiler en nergens een plekje om naast het water te liggen, alles van steen, dus het was op een rijtje zitten. Zwemmen is er niet van gekomen, de rest wou ook niet en ik haat het om hier zo hard op te vallen met mijn wit vel, dus in zwemoutfit … Laat maar zo! ;) Ik zal wel eens zwemmen in Phewa Tal (Lakeside) met andere toeristen!

Oh ja, ik herinner jullie er al goed op tijd aan: 10 april om 10u45 ben ik normaalgezien terug op Belgische bodem! Moment om naar uit te kijken:) Voor mij toch. Al ga ik er hier eerst nog een beetje van genieten! Veel plezier daar nog in België!

xyz
liesbet 8)