Het leven zoals het is...

zaterdag 1 maart - 15 jaar HEH

2,5 uur speech! Net iets teveel van het goede… Bijna alles in het Nepalees en ik natuurlijk op het uur aangekomen dat we werden verwacht (wat logisch is, toch?), maar de rest wist wel beter. In een feesttent met landsschapsmotief zaten alle special guests vooraan: de 2 oogartsen, de voorzitter van oogzorg in Nepal, de Nederlandse oprichter van het HEH, mensen van de Nepalese Lion Clubs die de screening camps sponsoren... De personeelsleden die hun 10e of 15e jaar hier werkten en al deze speciale gasten kregen een toppi, een aartslelijk hoedje dat heel veel Nepalese mannen dragen, en een soort sjaal als teken van respect.
Hierna een klein optreden: typisch Nepalese dans, heel sierlijk, buikdansachtig, maar geen buikjes te zien. De meisjes dansen hier alleen, heel dapper, maar wanneer de muziek stopt, stormen ze meteen van het podium af! Zo verlegen!
Na alle plechtigheden barstte er het feest los: kindjes en volwassenen begon te dansen (jongens en meisjes dansen hier apart in twee groepen), er werden aperitiefhapjes (hier:’snacks’) uitgedeeld: kroepoek, pikante dingen, pokoda (superlekker: gefrituurde groenten – en ik heb het recept ondertussen:), stukjes vlees,… Iedereen vliegt erop! Natuurlijk ook drank: bier, Nepali rum of frisdrank. Alle snacks op, alle drank uitgedeeld (ja, inderdaad, drinken tot de drank op is!), volgende fase: etenstijd. Een groot rijstbuffet, een glas water en een mini beetje yoghurt als dessert. En ondertussen werd er volop gedanst! Goed gedanst, zelfs! Ik heb 1 minuut meegedaan, maar ik val hier zo hard op! Onze Belgische dansnorm is ook wel iets lager… :)

zondag 2 maart

Plan was te vertrekken naar Chitwan vandaag, maar wegens één of ander probleem konden we vandaag nog niet gaan.
Ik heb nog een dagje gewerkt en gezien hoe ze de intra-oculaire lens berekenen wanneer bij cataract een nieuwe ingeplant moet worden.’s Avonds ben ik in het hospitaal gebleven om samen met Maya te vertrekken, kwestie van zeker te zijn dat ik op dezelfde bus terecht zou komen ;)

maandag 3 maart – Real life!

Goed idee om in het ziekenhuis te blijven, tegen 8 uur zaten we op de lokale bus, op weg naar
Maya’s thuis(Mangarpur), waar haar ouders, zussen, broers en dochtertje wonen in provincie Chitwan. De busrit was… apart. Maya werd reisziek, kotste in een plastiek zakje en (zoals met alles wat je niet meer nodig hebt) gooide het door het raam! ‘No problem’, het motto van elke gemiddelde Nepalees! Enkele uren later stopte de bus in het midden van de weg: toiletbreak. Iedereen die wou, stapte uit, verspreidde zich rond de bus en ging op tegen de heuvel staan / op haar hurkjes zitten. OK! Grappig zicht. Nog later mankeerde er precies iets met de bus, want er moest gesleuteld worden aan de motor… Verdacht! Maar goed, veilig en wel komen we aan in Naranganj, waar we eerst nog langs het oude kantoor van Maya gaan, een rehabilitatiecentrum voor blinden en slechtzienden. Theetje natuurlijk en weer het typische gesprek met een Westerling: Where are you from? What are you doing? How you like Nepal? Ik kijk er soms tegen op, maar eigenlijk word ik er zelf telkens enthousiast van wanneer ik begin te vertellen :) Ach ja, het HEH is zo’n goed project en Nepal is ook echt heel mooi en dan besef ik dat zelf ook weer!
Dan in Mangarpur: Het leven zoals het is… Nepal! Buffels melken, houten stal, klein huisje, koken op een vuur! Het lijkt wel alsof ik terug ben gegaan in de tijd! Alles wat er daar gegeten en gebruikt wordt, hebben ze zelf gekweekt / gefabriceerd. Rijst, linzen, groenten, melk (buffelmelk! JAMMIE! Dat ga ik écht missen!), thee, de meubels, de bedden alias zitbank, zelfs de ‘matrassen’ (rieten matjes… Aiai m’n rugske), zelfs de muggenolie! De ouders zijn echt heel traditioneel en wouden zelfs geen Belgische chocolade aannemen! Alle broers en zussen (zes in totaal, maar Maya woont hier niet meer, dus vijf kinderen en twee ouders) slapen verspreid over drie kamers, wie waar maakt denk ik geen bal uit. Gelukkig waren er bedden genoeg voor mij ook. Het dochtertje van Maya, 3,5 jaar woont hier ook en slaapt samen met één van de zussen, die eigenlijk de mamafunctie heeft overgenomen… Dat is het probleem hier, je kiest voor studeren of je gezin… Maya is door haar oogziekenhuis in Bahadurgunj gesponsord om oogartsassistent te studeren, met als gevolg dat ze nu 5 jaar in dat ziekenhuis moet werken vooraleer ze dichter bij huis/haar man kan werken. Haar man werkt in de buurt van Pokhara en zo is heel de familie gescheiden… Maar hier is dat heel normaal blijkbaar! In het HEH zijn er ook enkelen die er alleen wonen, hun kindjes bij de ouders en hun man in een andere stad…
Oké, terug bij Maya’s thuis: omdat ik daar te gast was, moest ik binnen met Maya eten… Het was lekker, maar ik vond het jammer dat ik niet buiten bij de familie mocht zitten!
’s Avonds geen elektriciteit en onweer! (eerste regenbui trouwens) Dus allemaal gezellig binnen in 1 kamer praten, pikdonker, bizar… Maar ik heb toch gevraagd of er een kaarsje aan mocht! Dat is echt raar zo in het pikdonker zitten heel de avond.

dinsdag 4 maart – Chitwan National Park

Zoals ik al zei: olifantje gaan rijden. Maya, Maya’s broer en ik op 1 motorbike (niet abnormaal hier) richting nationaal park en twee uur door het park gehobbeld. Ik was een beetje pissed omdat wegens de elektriciteitspanne mijn batterij (van mijn fototoestel) niet opgeladen was en Maya’s broer constant aan het praten en niet kon zwijgen als ik het hem zoveel keer vroeg! HO! Just shut up! Uiteindelijk had hij het begrepen. Al bij al heb ik wel veel mooie dieren gezien, kuddes herten, twee grote pauwen, aapjes en zelfs een mamaneushoorn met een babyneushoorn:) Wauw! Ook de natuur zelf was heel mooi, die olifant ging echt door het bos op smalle weggeltjes, ik was echt verschoten. Zo’n reusachtig dier. Je had echt het gevoel in het bos te zitten, niet zoals in een jeep op een bredere weg. Er zat nog een ander meisje op de olifant en haar sjaal was gevallen. De ‘bestuurder’ liet zijn olifant omkeren en die raapte de sjaal op met zijn slurf en gaf hem terug over zijn hoofd :) Die slurf is echt multifunctioneel, het is ook de ladder van de bestuurder! Na de rit waren we wel duizelig! Eerst een half uurtje neergezeten om van het schommelgevoel af te geraken en dan terug naar Mangarpur. In de namiddag maakte we een wandelingetje door het dorp naar één van de buren (alle inwoners zijn hier buren;). Het was alsof ik een attractie of bekend persoon was of zo, iedereen die buiten stond, ging de rest van zijn familie halen en wanneer we passeerden, werden we nogal aangestaard. Puur in stilte wel, zo verbaast! Dan volgden ze en kwamen ze, aangekomen bij de buur, allemaal rond mij zitten. Ik heb prompt mijn stoel moeten verplaatsen, want ik voelde mij echt het gevangen vogeltje! En blijven staren en zwijgen… Ik heb mezelf kort voorgesteld in het Nepalees en daarna werd er toch gepraat – oef.
’s Avonds mocht ik gelukkig wel bij de familie zitten, allee ja, de kinderen, want de ouders eten apart erna… We zaten op een houten bed buiten en iedereen zoekt een plekje op of rond het bed, met het bord op uw schoot. Voor mij had de amma (= mama) speciaal ‘kir’ gemaakt! Dat is een soort rijstpudding, maar wel overheerlijk, zeker met die buffelmelk!! Ik dacht dat het een dessert was, het is ook zoet, maar nu werd het gegeten ipv. gewone rijst. Zwaar dus. Blijkbaar kies je hier hoe je iets eet, er zijn geen regels over gangen of tijdstippen van eten. Enkel ’s avonds eten alle Nepalezen die ik hier ontmoet heb hun Dal Bhat rond acht uur. Dan eten ze het ook nog eens overdag maar dat tijdstip varieert van 8.30 tot 14 uur. Ontbijt is altijd thee, melkthee – ook hier ben ik zot van geworden, nadeel wel: ze doen er massa’s suiker in…

woensdag 5 maart – Lumbini

Uren op de bus(sen) en tegen drie uur eindelijk op bestemming, gelukkig was er zitplaats! Opgevangen dat we gratis in het Koreaans klooster konden verblijven, dus daarheen getrokken! Amai, Lumbini is me mijn wandelingetje wel! Het is echt een afgesloten domein met enkel kloosters en tempels die mijlenver uit elkaar liggen, een fiets / riksja is echt geen te grote luxe. Maar we zijn er geraakt, het klooster is nog in opbouw en – gelukkig –konden we er ook verblijven. We zijn nog het museum gaan bezoeken (tegenvaller) en met de riksja de ‘eastside’ gaan bezoeken, daar hebben de tempels geen openingsuren!:) In de westside daarentegen:van 8 – 17u, hallo! Kantooruren? In een klooster? Tjah… De etenstijden in het klooster lagen wel vast: ontbijt van 6u – 6u30, lunch van 11u – 11u30 en avondeten van 18u – 18u30. Na het avondeten ben ik stiekem gaan kijken naar het boeddhistisch avondgebed… Met een gong, klanken, gezoem en yoga-achtige bewegingen in een halfverduisterde kamer met brandende wierrookstokjes… Machtig!

donderdag 6 maart – Lumbini

Vroeg uit de veren natuurlijk :) Vroeg begonnen is half gewonnen! We zijn de Maya Devi Tempel gaan bezoeken, Maya Devi is de moeder van Boeddha en deze tempel staat op de exacte geboorteplaats van Boeddha (jaja, zelfs de steen waarop het allemaal heeft plaatsgevonden was zelfs aangeduid… Oké dan ;) Er waren verschillende groepen pelgrims aan het bidden en er kwam een groep monniken toe, Japanners denk ik, allemaal in het oranje. In een andere tempel was er een priester die Maya en mij gezegend heeft of zoiets, ik weet niet exact wat het was, maar ik moest een bol wol vasthouden, Maya en hij hadden de draad ervan vast en het uiteinde lag in heilig water met een plantje in. De priester maakte typische Boeddhistische klanken, zoals ik gisteren al had gehoord en ik moet zeggen het heeft iets speciaal het Boeddhisme. Daarna zijn we nog enkele kloosters van de westside gaan bezoeken. Overal dragen de monniken verschillende uniformen: grijze in de onze, oranje, rode, zelfs roze met wit! Het kan allemaal :) In het meest impressionante klooster, het Chinese, vroeg een leraar mij of hij met al zijn studenten op de foto mocht… What’s happening? Ik was wel de enige blanke, maar er zijn veel Boeddhistische toeristen daar, hoor… Zijn voorbeeld werd dan nog gevolgd door een stuk of zeven andere mensen, ach ja, misschien komt het door mijn blitse zonnebril van bij Opticien Vandiest! :)
Genoeg kloosters en tempels!
In de namiddag zijn we naar het ooghospitaal van Maya in Bahadurgunj (ja, ik heb wat moeten oefenen om deze naam te kunnen onthouden en vooral om hem uit te spreken!) gereden, weer 4,5 uur op de bus, dat is ook wel vermoeiend, vooral omdat ik er eigenlijk te groot voor ben, mijn benen zijn te lang voor de beschikbare plaats… Gelukkig voor Maya is ze maar 1m50:) Ohja, er was ook een man met een geitje op zijn schoot.
Aangekomen in het hospitaal even dag gezegd en het typische kennismakingsgesprek subtiel omzeild. Ik had er echt geen zin in en Maya ging mij het geheim van Dal Bhat onthullen, dus snel naar Maya’s kamer gegaan: ze heeft haar eigen kamer met badkamer en keuken, heel basic. Na het eten ben ik toch nog een klapke gaan doen, ze zijn hier zo benieuwd naar Europa en vooral de verschillen. Ze noemen het vaak ‘ontwikkeld’, maar dat vind ik nu zo raar. Welvarend en rijk, oké, maar ontwikkeld… Wat moet ik daar nu op zeggen, dat is precies dat ik dan beter ben!? Ik had er ook nooit bij stil gestaan dat veel Nepalezen nog nooit zee hebben gezien! Of chocolade gegeten!

vrijdag 7 maart – Rehabilitatie voor blinden en slechtzienden?!

Mijn plan was eens te kijken hoe het hier werkt (want met zo weinig mankracht en zo’n klein ziekenhuisje moet er toch wel iet of wat organisatie zijn), maar dan kwamen ze mij halen om mee te gaan naar Taulihawa, voor een rehabilitatieprogramma met blinden en slechtzienden. Oh, interessant, dacht ik. Dat heeft het HEH niet en ik wou wel eens zo’n mobiliteitstraining meemaken. Maar neen, misverstand, het was verkiezing voor een nieuwe (blinde) leider en bestuur van de organisatie… En ik was ‘special guest’ – joehoew… Gelukkig kon ik onopgemerkt wegsluipen :) hihi! Neen, ik had wel toestemming gekregen om het stadje wat te bezoeken. Ik verstond toch niks van alles wat er gebeurde.
In het stadje heb ik wat inkoopjes gedaan en ben ik een Sikh tegengekomen. Dat is een godsdienst, met tien goden en die dragen grappige hoofddeksels, een mutske met een ponponneke vooraan op hun hoofd :)
Het is hier veel warmer, het landschap is vlakker, de huisjes zijn van stro beschilderd met mest (inderdaad, ik geloofde het niet, maar ik heb een huisje in opbouw gezien…) We zijn vlaktes met enkel rietsuiker gezien, dat met een sikkel wordt gekapt. Tussen de velden stond de suikerfabriek. Even verder allemaal steen, dat wordt gekapt met een hamer voor de cementfabriek en nog verder een baksteenfabriek, maar de meesten kunnen hun toch nog enkel een rieten huisje permitteren. En nog even verder, met de jeep door de rivier!

zaterdag 8 maart – Kip!

’s Ochtends ging ik met Maya kip gaan kopen, ik denk speciaal voor mij, maar ik eet hier eigenlijk liever vegi, want het vlees bevat soms nogal ondefinieerbare brokken… En nu weet ik waarom: een slachttafel, een kippenhok, een verkoopstafel, een mes, een ton met kokend water en een weegschaal. Het tafereel zal ik maar niet met geuren en kleuren vertellen, ik heb beeldmateriaal voor de geïnteresseerden. De verkoper was een nauwelijks twaalfjarige jongen, die duidelijk al ervaring had in kippen slachten. We krijgen ook bijna de hele kip mee, alleen de darmen worden niet verkocht… Vanaf nu dus vegi-liesbet in Nepal! Probleem is dat als ik ergens word uitgenodigd, speciaal vlees gemaakt wordt. Ok, maakt niet uit, het is meestal wel lekker.
In de namiddag zijn we naar het stadje op de grens met India gegaan en het plan was mij in India te smokkelen, zo kon ik zeggen dat ik daar ook eens was geweest. De grens is echt een grens met 10 meter ‘niemandsland’. Daar ben ik nog wel geraakt, maar het Indiase leger heeft dan toch goed van zijn oren gemaakt. Niet gelukt dus, maar ik heb wel een foto van India, geen mooie weliswaar, maar toch:)
Terug in het hospitaal, waar de helft aan het werk was. Er waren patiënten op sluitingsdag van heel ver, dus dan wordt er ook maar gewerkt. Het is ook een beetje omdat de helft van het personeel hier alleen woont en precies niets beters te doen heeft…
’s Avonds mocht ik gaan eten bij de twee dokters, vlees natuurlijk, maar geen rijst! Nepalees brood, dat is eens iets anders. Bloem met water bakken in de pan… Het eenvoudigste brood dat er bestaat.

zondag 9 maart – Maya’s Eye Care Center

Pannenkoeken met banaan en chocolade! Speciaal voor Maya, maar ik heb er zelf ook hemels van genoten. Het ziekenhuis hier is wel heel anders, minder uitrusting, minder personeel en dus langere werkdagen. 90% van de patiënten komt uit India, dus het is hier in het Hindi te doen. Vandaag waren er 75 cataractoperaties, wat vrij normaal is hier en 1 dokter doet die allemaal in 7 à 8 uur.
Door het tekort aan personeel hier, heb ik meegeholpen vandaag op refractie, tot er een insect mij gestoken heeft. Dat hoefde echt niet, het was al zo warm, ik zat al de hele dag in zo’n donker kamertje en die beet was de druppel! Dan ben ik op het dak gaan zitten en met mijn gedachten bij het scoutsfeest gezeten… Ik hoop dat mijn mentale steun tot in Rode is geraakt :) ‘s Avonds heb ik pokoda, gefrituurde groenten, leren maken, en opgegeten natuurlijk, hmmm! Mijn dag toch lekker afgesloten.

maandag 10 maart – Terug naar Pokhara

Kort: BAALDAG. Uren op de bus, met slechts plaats voor 1 bil! Ik zat naast een nogal ronde vrouw met een kind … Dan was er 1 korte pauze, geen lunchbreak, gelukkig had ik een pakje koekjes mee. ’s Avonds eindelijk terug, was er een groep studenten uit Gent in de lodge om les te geven: 2 weken, 2 uur per dag en er waren ook twee leraars mee. Vakantie? Vakantie! Het was superdruk, het hoogseizoen is op gang geraakt… Tegenvaller!

dinsdag 11 maart

Terug aan de slag, mankracht te kort op refractie, dus heb ik (zoals de rest van de week) helemaal alleen de visus gemeten, skiascopie gedaan, de correctie bepaalt, de covertest voor scheelziendheid en nog een paar andere optometrische dingen getest. De meeste gevallen heb ik wel laten nakijken.
Dan ben ik eens een kijkje gaan nemen naar de ‘gastkamer’ hier in het ziekenhuis, aangezien het in Lakeside zo druk en lawaaierig is. Man man, kamer?! Een hele villa, voor mij alleen :) dus ben ik maar ineens verhuisd tot mijn stage afgelopen is. Wel een beetje twijfel, zo helemaal weg van het westerse, maar ik heb er nog geen spijt van… Hier zitten ook 10 Nepalese studenten. ’s Avonds zijn we naar het ‘power house’ gegaan, een waterkrachtcentrale met een prachtig uitzicht!

woensdag 12 maart

Terug op refractie, mijn Nepalees gaat er op deze manier ook wel goed op vooruit! Als je zelf veel doet, gaat de dag opmerkelijk sneller vooruit.
’s Avonds mocht ik bij Radhika gaan eten, die hier alleen woont, haar zoontje en ouders wonen verder in de stad en haar man werkt in Kathmandu. Ze wou per sé geen chili in het eten doen, omdat ik ooit eens had gezegd dat ik helemaal niet gewoon ben om spicy te eten. Uiteindelijk vond ze het toch te slap en is ze er voor haar zelf 1 gaan halen, maar ik niet, ook al wou ik! Tjah… Vorige week was er een trouwfeest uit de hand gelopen, hier in Pokhara, het meisje had een vriendje maar moest met iemand anders trouwen, het vriendje is komen opdagen en heeft een gekleurde streep op het midden van haar voorhoofd (op de middellijn van het haar) getrokken, ‘het’ teken van trouw. Ze hebben hier ook de ringen, de ketting, de stip op het voorhoofd, de witte sjaal en zoveel meer, maar dit is dus het belangrijkste blijkbaar. Maar goed, dan is het vriendje dat snel gaan aangeven aan de politie en nu zijn zij dus getrouwd. Probleem: de regel is dat je op de dag dat je plant te trouwen, je moet trouwen, omdat dan alles klaar is voor je vrouw te ontvangen thuis, dus is de andere man, die eigenlijk met het meisje ging trouwen, snel met de zus van dat meisje getrouwd. Hihi. Vreemd hè!

donderdag 13 maart

Terug refractie, repeteren, repeteren, wie zijn best doet… Jaja. Vanavond zou ik voor Radhika iets Belgisch maken, maar met de middelen die ik hier vind, is dat wel moeilijk, dus ik dacht, ik zal spaghetti maken, dat kennen ze hier niet en dat eten wij toch vaak in België. Na het werk dus naar de markt en de winkel om dan terug te komen en te vernemen dat ze toch niet komt, Nepalees? Nepalees! Maar ‘no problem’ natuurlijk – ik heb een frigo in mijn huis;). Ik ben dan maar in de kantine gaan eten met de studenten. Als het donker is, durven ze niet alleen buiten, want ze zijn bang voor geesten… Ok dan, mij een beetje proberen bang maken, lukt NIET!

vrijdag 14 maart

Je raadt het al: refractie. Daarna ben ik naar Sarangkot gewandeld, het dorpje op de berg, dat heel bekend staat om zijn uitzicht bij zonsopgang. Ik kwam een man tegen die in een dorpje op de weg woonde en dus kon ik met hem langs de kleine wegjes gaan, veel sneller en ook veel mooier! Toen begon het donker te worden en kwam ik op de hoofdweg, waar een vrouw me zei beter de bus te nemen, die ging bijna aankomen. Twee minuten later, een overvolle bus, mensen in, op en hangend uit de bus. “Kruip maar op het dak”, alsof dat de normaalste van de wereld is. Ok! Super! Wat een mooi uitzicht ook, Pokhara by night! Op het dak zat ook een man die is meegelopen naar de lodge waar ik wou slapen heeft, echt vriendelijke mensen! Ze willen ook echt verandering, deze man deed sociaal werk en projecten voor onderwijs. In de lodge twee Hollandse kerels op wereldreis, hip hoi! Het waren leuke kerels, als tien dagen op trekking, het einde was in zicht en ze hadden een gids. Een slaafse gids, zoals de meeste gidsen, dus kreeg die allemaal domme taakjes om zich bezig te houden.

zaterdag 15 maart

5u45 opgestaan, aangekleed, theetje gedronken (natuurlijk zijn er hier al een pak mensen aan het werk…) en naar het view point gegaan. WAUW! Het was al klaar en de bergen waren heel zichtbaar (het is vaak heel mistig, maar vandaag dus niet). Wat had ik geluk! Massa’s foto’s gemaakt. En toen…zonsopgang, ik dacht dat het uitzicht het was, maar dit was echt zó mooi! De bergtoppen in het noorden verlicht met een roze schijn. En dan de zon in het oosten dat boven de niet-besneeuwde bergen tevoorschijn komt. Magisch. Geen woorden voor. Jammer van die Nepalees met zijn muziek, dat is hier echt de trend, maar dat steekt mij wel dik tegen. Genieten van de stilte, dat kennen ze hier niet. Gelukkig was die het rap beu. Het zicht was echt heel breed: de Annapurna South, de ‘Fish Tail’, de Annapurna 1 en 2 en daarnaast lagere bergen en voor de bergen een deel van de stad met de rivier… Sprookjesachtig!
De berg afgedaald met de Hollanders, vele paragliders gezien… Lijkt me ook wel wat! Ik heb nog tijd:)
In de namiddag ben ik met de studenten naar de film gegaan… Bollywoodse Hindi film! Om drie uur, zeiden ze, maar dan was het blijkbaar half vier. Of toch drie? Eigenlijk is er niet echt een vast beginuur. Verwonderlijk? Neen, typisch. De film dan: Geen bal heb ik er van verstaan, maar door de overacting en de overdreven muziekjes was het helemaal niet zo moeilijk om te volgen. Het was een ghost movie, totaal niet spannend, eerder lachwekkend :) Blijkbaar was ik de enige met die mening, maar ja, het was zó erover! De mensen zijn hier wel wat… uitbundiger in de zaal! Heel wat uitbundiger zelfs, ik zat juist voor ene, die ook zijn uitdrukkingen ook extra luid voortbracht. Lachen, schreeuwen, of als het spannend is mee spannende geluiden maken :) Dan wordt de schizofrene geest verbrand en iedereen verlaat de zaal, voor dat het ‘einde’ er echt is. Ok, iedereen weet dat de film gedaan is, maar er komt toch nog even een happy end moment. Niet belangrijk! Zo’n film duurt wel altijd 2,5 – 3 uur.

zondag 16 maart

Vandaag ben ik de ‘optical shop’ een kijkje gaan nemen. Ze kunnen hier zo snel en zo goed met de hand slijpen als een slijpmachine! Wow! ’s Avonds spaghetti bolognèse gekookt (dan toch;) en het was lekker, gelukkig. Niet pikant genoeg voor een gemiddelde Nepalees, maar Radhika wou het eten zoals wij het eten :)


Ziezo, ik heb toch maar mijn tijd genomen, daarmee dat het wat langer geduurd heeft!

Tot de volgende,
xxx

8) / liesbet / lis / elisa / lizbit /miss / mad'm / ... (whatever, ik reageer op alles tgwoordig!)