... Nepal

Maandag 25 februari

Vandaag heb ik eens onderzocht wat er allemaal te vinden was in de kast van materiaal om te vergelijken met wat wij gebruiken. Het hospitaal is echt goed uitgerust, vind ik. Het grappigste is wel dat de donkere kamer van de kinderafdeling in de toiletten gebeurt:) Op de WC-deuren staat dan wel “don’t use this T-room”, maar ja, natuurlijk doen ze dat toch met gevolg dat je soms een kindje onderzoekt met een pipigeluid op de achtergrond… Hihi! Allemaal normaal, en het zijn geen Westerse WC’s, dus extra luid :)
Voor de rest, mooier weer elke dag! Jammer dat optomotrische testen in het donker gebeuren… ’s Avonds ben ik in een klein, TL-verlicht, goedkoop “restaurantje” gaan eten, het was 2 op 4 meter en er stonden twee tafels, daarnaast een rek, met daarachter een keukentje van dezelfde grootte. De afwasbak was naast mij op de grond en terwijl ik wachtte kwam er een bende Maleisiërs aan en die kwamen er lekker bijzitten. Zij waren met acht, dus het ging net om iedereen een zitplaats te geven. Er is hier ook geen ingang, omdat de voorgevel open is, dus heel benauwd voelt dat ook niet. Lekker gezellig. Er waren twee ouwe grapjassen bij en ja, ’t was gewoon grappig.

Dinsdag 26 februari

Terug op screening camp! Ja, ik kan er niet genoeg van krijgen:) Elke keer als ze ’t mij vragen, zeg ik geen neen. Het was in een ziekenhuis in een stadje, heel ver in de bergen, dus weer een prachtig uitzicht, de bergen waren ook heel zichtbaar in de heenweg (met 1 Hindicassetje dat al elke keer heeft opgestaan. Met 1 Engels nummer: “It’s time to disco, DISCO”). Maar ik heb niet te klagen, zelfs een persoonlijke gids aan boord, Jan (klinkt in het Nepali meer als ‘John’), de onderzoeker.
Er was een massa volk, uiteindelijk waren er 32 mensen met cataract en 20 met andere zaken. Sommige mensen gedragen hun echt nogal kinderachtig, er is dan een hele rij en dan komen er sommige helemaal naar voor om voor te steken, protest van de rest, chaos en dan moet John eens roepen. Even stilte. 10 minuten later: weer van ’t zelfde….
Probleem: de bus naar Pokhara reed niet meer door de benzineproblemen. Dan heeft het HEH zelf een bus gehuurd, maar Nepal zou Nepal niet zijn als de juiste bus er pas om 18uur was, terwijl de screening om 16 uur was afgelopen en dan was die nog eens te klein ook! Al die 52 oudjes erin gekregen… En dan vier uur in de bus… Ochotekes!
Op de terugweg samen nog gaan eten, gepofte rijst en momo’s en de Nepalese Rum eens geproefd, smaakt heel anders, veel minder zoet. Hier wordt dat gedronken met warm water.


woensdag 27 februari

Gisteravond pas laat terug in de lodge en mijn fiets stond nog in’t ziekenhuis, dus extra vroeg moeten opstaan om te voet te gaan… Maar ’t is hier echt schandalig. Op reis in de bergen zou toch gezond moeten zijn, aber nein, het is hier echt vuil. Veel stof op de weg en bergjes afval langs de kant. Ik heb hier nog geen enkele vuilzak of container gezien… Ik doe alles in de vuilbak in de lodge, maar ik heb geen idee waar dat naartoe gaat!?
In het hospitaal was het druk bij de kindjes en veel speciale gevallen. Veel mensen hier hebben een tekort aan vitamine A, omdat ze enkel rijst en geen groenten (worteltjes, jaja, het is geen fabel!) eten. Het eerste symptoom hiervan is nachtblindheid, maar dat ontwikkelt tot totale blindheid als er een tekort blijft. Vandaag waren er 2 kinderen die al in verder gevorderde stadia zaten! Niet zo best. De regering geeft tegenwoordig wel 2x per jaar vit. A capsules aan alle kinderen jonger dan vijf. Maar zoveel meer doet de regering hier ook niet…
Na de middag was ik wat aan het vertellen over België en de taal en hoe we dat leren op school (hier zijn de meeste scholen Engels en is Nepali een vak). “Dus jullie hebben 3 officiële talen: Nederlands, Frans en Duits; maar Nederland is toch ook een apart land hè!? Dus jullie hebben geen eigen taal?” Hihi

donderdag 28 februari

Voormiddag kinderafdeling, een pak kalmer dan de volwassenenafdeling. In de namiddag ben ik nog eens naar het operation theatre gegaan, want vandaag waren er 50 operaties, van een ander screening camp gisteren. Hoe kon dit in godsnaam op 1 dag gedaan worden? Wel, bandwerk! Ongelooflijk. Bij het binnenkomen was Dr. Sunu alleen aan het opereren van de ene naar de andere operatietafel. 8 minuten per cataractoperatie! Zonder overdrijven! Ongelooflijk. Dr. Ilia kwam terug van lunch en dan elk aan hun operatietafel. Dr. Sunu werkt zó snel en vlot. Hij werkt echt niet gestresseerd, alsof hij niks anders doet. Hij praat ondertussen wat met de patiënt, die enkel lokaal verdoofd zijn (in tegenstelling tot Europa), of met mij als ik ernaast sta. Wow! Dr. Ilia levert ook goede resultaten, maar is pas 9 maanden aan het werk (dokters moeten hier ook lang studeren…), dus het gaat nog niet zo vlot als Dr. Sunu. Ze waren begonnen om 9 uur en om 16 uur was iedereen onder het mes gegaan. Nadeel van zo’n drukke dagen is dat alle andere patiënten niet gescreend worden door een oftalmoloog, maar door een assistent (van het hoogste niveau). Oogartsassistenten kunnen door nog verdere examens te doen en door ervaring een hoger niveau behalen.


vrijdag 29 februari

Na het werk ben ik met Savitri naar Mahendra Pull, het stadscentrum van Pokhara, gegaan om een kurta te kiezen… :) Neen, ik word geen Hindoe of een Nepali, maar het wordt hier warm overdag en die kleren zijn echt fris. Na mijn stage ga ik hier wel echt de toerist uithangen hè! Maar dus, we gingen in een winkel met allemaal stofjes in alle kleuren. De verkopers zitten echt in kleermakerszit op hun blote voeten op een matras en jij zit op een kruk op dezelfde hoogte. Dan zeg je wat je graag zou willen en alles binnen die voorwaarden wordt boven gehaald. Alles is in combinatie, de stof voor de broek, voor de kurta en de sjaal is al gemaakt. Dan kies je hoe je de broek wilt, wijd of smal of met plooitjes,… en de nek en rug van de kurta. Er zijn zo’n 86 mogelijkheden… en dan mag je ook nog kiezen hoe lang de kurta mag zijn, hoe lang de split, hoe lang de mouwen… Wat een zware beslissingen! :) Dan worden alle maten opgenomen. Net als in de film. Super!

zaterdag 1 maart
Vandaag bestaat het hospitaal 15 jaar! Dus op mijn vrije dag terug naar het ziekenhuis voor dit heuse evenement. Dat hebben ze mij al mijn eerste dag gezegd. Ik ben benieuwd… Ze gaan dansen, daar heb ik al een glimp van opgevangen deze week, en voor de rest lekker en veel eten, zeker;) Laten we hopen! Ik kan er nog niks over vertellen, want ik vertrek er pas NU naartoe!

Morgen ga ik naar het nationale park van Chitwan, olifantje rijden:) Verslag volgt uiteraard!

Groetjes,

8) Daelemans Brillemans, ook beter bekend de beste vriendin van de bekendste lama! (www.scoutsrode.be - wipplankbericht - hihi, ik heb wel al een foto met een klein rood boeddhistisch monnikje!)